Sunday, 31 December 2017

Closing 2017

काळाच्या अनावर
वाहत्या ओघात
आपल्या आयुष्यातल्या काही वर्षांचा
हिशोब काय ठेवणार?

आयुष्याने जर इतकं
अमर्याद दिलं आहे
तर मग जे मिळालं नाही
त्याचा हिशोब काय ठेवणार?

सुहृदांनी दिला आहे
इतका स्नेह, इतकं प्रेम
तर शत्रूंच्या शत्रूत्वाचा
काय हिशोब ठेवणार?

लख्खं उजेडाचे
इतके दिवस आहेत इथे
तर रात्रींच्या अंधाराचे
काय हिशोब ठेवणार?

आनंदाचे दोन क्षण
पुरेसे आहेत उमलण्याला
तर मग मनातल्या खिन्नतेचा
काय हिशोब ठेवणार?

मधूर आठवणींच्या खुणा
इतक्या आहेत आयुष्यात
की थोड्याशा  दुःखद गोष्टींचा
काय हिशोब ठेवणार?

इतकी फुले मिळाली आहेत
काही जिवलगांकडून
काटे किती बोचले
याचा काय हिशोब ठेवणार?

चंद्राचे चांदणे इतके
हृदयंगम आहे की
त्यावर कलंक केवढा
याचा काय हिशोब ठेवणार?

केवळ आठवांनीच
अंतःकरण पुलकित होत असेल
तर मग भेटलो न भेटलो
याचा हिशोब काय ठेवणार?

काही ना काही नक्कीच
खूप छान आहे प्रत्येकात
मग जरासे काही चुकले असेल तर
त्याचा काय हिशोब ठेवणार?

Sunday, 29 October 2017

Diwali in my life

Diwali for me has seen two pre marriage and other post. Now that I have almost equal years of pre and post wedding era..I have strong remembrance of both.
As a child, I would wake up to Diwali paahat  (dawn) with my mom waking me in bed with Aukshan in her hand ( decorated puja thali with niranjan). It would be still a Lil dark outside and with no lights yet turned on in bedroom seeing my mother's face glow in that flame light was so blissful.  No complains at being woken up so early (only for this day a year)...yes it was Diwali ☺
Once she had done with ovalni ritual for brother n sister and dad she would hurry us to get up for quick tea. As I would step out...there would be pantees lit at the door with rangoli...balcony and bathroom n toilets too!! Everything just seemed pious. She would then apply sugandhi tel and do brief maalish to all of us. We would then soak in that fragrance of oil and giggle with excitement of knowing which version of Moti sabun we would get that year! Yes every year it would be Moti but every year the version would change from sandalwood to khas to rose to ubtan. But not before we had applied utna in milk over entire body. Indeed abhyang snaan.
Not every diwali was about new clothes but mostly we would manage new set of clothes for the day. Traditional ofcourse!
And then the bestttt part....FARAL! !!
The plate full of goodies made by my mom at HOME. Chakli chivda karanjee laadu. .shankarpali were consistent every year. There would be big dabbas for each of these. We would then exchange it with our neighbours and wish festive greetings. The lunch and dinner menu would be traditional again...masale bhaat or some special cuisine. This was just day 1....we have Laxmi Puja..Padva..Bhaubij..each day denoted to one relation and special menu everyday.  My mom would never get tired making variety of food single handedly. Dad would get a saree or some gift at times as simple as prasadane as gift for my mother on padva. She would do special oil massage for him. On bhaubij my only brother would make me and my sister slog for an hour for his massage. We would click pics in bathroom while pouring water over him. So much fun and frolic for 4 days minimum. This was maharashtrian Diwali for me.
Then I got married in Goan household and Diwali here is so different yet we enjoy as much now. (To be continued)

Consistency and Discipline

You come across some people in your life who are examples of consistency and Discipline. They have a pattern to everything they do in life. And it is perhaps so addictive that is precisely helps them stick to that lifestyle or pattern. Now this pattern can be positive in some ( time se uthana. ..time se exercise. .time se khana..time se kaam..time se even meeting people..time se dinner..time se trips. .time se visits to family and friends) OR negative if it is bad habits  ( alcoholic or disorientated or undecisive or so on).
But I wonder if anything changes for for such when things in their lives change? Like for example...if I am disturbed with a routine in terms of exercise or food or regular chores takes a back seat. My mood is impacted..I go low. I cannot focus and get restless. I cannot fathom myself waking up same time and doing exact same thing as i would do if it was normal routine for me. I am sure you do get disturbed a bit and things shake off.
How do these set of people still manage to do precisely the SAME things they did when happy and when they are hit by a negative situation??
I am sure it impacts them...perhaps they would do still get up on time and go about the day internally unhappy. .but for how long?

Tuesday, 12 September 2017

Completing Ten years

Completed 10 years at Cognizant. The journey has been amazing. Learnt a lot on professional front and progressed well.  Would love to sit with accounts one fine day to see what I learnt...what I un-learnt. So many people...processes..achievements ..learnings ..but all that was superseded with the token I received....the card and personally signed letter says it all...
Check it here....

Satyanarayan Prasanna

This year my daughter passed her 10th and I felt like it was completing one ( and a first major) milestone. I thought I should make it special.
I wanted Lil more than gifts or parties...that happens all around. I wanted some responsibility. ...some sense of achievement to me realised by her as well. Very casually I asked her if she would do the satyanarayan puja? She has seen me do the puja single handedly ( with complete authencity) for atleast 10 years now. I was expecting lukewarm response. And perhaps I may have to tell her my thoughts about doing this puja and stuff.
To my surprise...she instantly said YES! I was very happy that she imbibed what I thought was happening but was not sure of.
Promptly she got ready on time...with traditional wear ...without me having to tell her ☺
Here are the pics of that Puja...
May God bless her with the power to overpower nuances life may have to offer.

Monday, 11 September 2017

Two poems in a box..very interesting

मी राधा आहे
राधाच रहाणार
माझा पती हा माझाच आहे
....कारण त्याच्यावर माझा विश्वास आहे.
आणि माझ्या प्रेमावर माझा विश्वास आहे......

मी सीता आहे
मी सीताच रहाणार
कितीही कठीण परिस्थितीत
तो माझ्या पाठीशी असतो
मी त्याच्या पाठीशी रहाणार
.......कारण त्याच्यावर माझा विश्वास आहे
आणि माझ्या प्रेमावर माझा विश्वास आहे.....

मी मीरा आहे
मी मीराच राहणार
आमच्या दोघांच्या आनंदासाठी
संसाराच्या जबाबदारी बरोबरीने पेलणार.
कारण त्याच्यावर माझा विश्वास आहे
आणि माझ्याप्रेमावर माझा विश्वास आहे......

मी यशोधरा आहे.
मी यशोधराच रहाणार
तो कर्तव्य सोडून जाणार नाही.
त्याच्या ज्ञानोपासनेत  आणि कर्तबगारीत
मी ही माझ्या कुवतीप्रमाणे
सहभागी होणार.
कारण त्याच्यावर माझा विश्वास आहे
आणि माझ्या प्रेमावर माझा विश्वास आहे......

मी गांधारी नाही होणार
डोळे मिटून नाही रहाणार
त्याच्या सहवासाच्या स्वच्छ प्रकाशात
अर्थपूर्ण त्याग करणार
जसा त्यानंही केलाय
कारण त्याच्यावर माझा विश्वास आहे
आणि माझ्या प्रेमावर माझा विश्वास आहे.......

मी त्याच्यासाठी जगेन
मी माझ्यासाठी जगेन
थोडंसं सहन करेन
तो ही करतोच की सहन.

अन्याय बलिदान ह्या वृत्ती
समाज आणि राष्ट्र पातळीवर
असू देत.

माझ्या त्याच्या संसाराच्या विश्वात
थोडीशी कुरबुर थोडासा अबोला
रागावणं तणतणणं चालेल मला

प्रेम व्यक्त करायला
I love you म्हटलंच पाहिजे असं नाही.
मुलांचा त्यानं घेतलेला पापा
माझे गाल लाल करतो 
हे त्यालाही माहीत आहे
कारण त्याच्यावर माझा विश्वास आहे
आणि माझ्या प्रेमावर माझा विश्वास आहे.......

Now read this version....

*आधुनिक स्त्री चे शपथपत्र*

मी 'मी'आहे... 'मी' च राहणार

मी *राधा* नाही होणार
माझ्या प्रेमकहाणीत
दुसऱ्या स्त्रीचा पती नसणार
रुक्मिणीच्या डोळ्यांत
काटा बनून मी नाही सलणार
मी राधा नाही होणार

मी *सीता* नाही होणार
माझ्या पावित्र्याचं
प्रमाणपत्र नाही देणार
अग्निपरीक्षा नाही देणार
तो काय मला त्यागणार
मीच त्याला सोडणार
मी सीता नाही होणार

मी *मीरा*ही नाही होणार
कुठल्याही मूर्तीच्या मोहाने
घर संसार नाही सोडणार
साधुंबरोबर नाही फिरणार
हातात एकतारी घेऊन
जबाबदाऱ्या नाही टाळणार
मी मीरा नाही होणार

मी *यशोधरा* नाही होणार
जो सोडून निघून गेला
सारी कर्तव्ये सोडून
स्वतः देव बनला
कितीही ज्ञान मिळवू दे
पण अशा पतीसाठी
मी पतिव्रता नाही होणार
मी यशोधरा नाही होणार

मी *उर्मिला*ही नाही होणार
पत्नीच्या सहवासाची
ज्याला कदर नाही
तिच्या त्रासाची ज्याला
जरासुद्धा जाणीव नाही
तिला एकाकी करून
जो भावासह राहणार
अशा पुरुषाला मी नाही वरणार
मी उर्मिला नाही होणार

मी *गांधारी* नाही होणार
आपले डोळे मिटून
अंधार स्वीकारून
अर्थहीन त्याग मी नाही करणार
अंध पतीचे डोळे होईन
माझ्या डोळ्यांनी तो बघेल
असे प्रयत्न करणार
मी गांधारी नाही होणार

मी त्याच्यासह जगेन,
ज्याला मनाने वरेन
पण म्हणून त्याचा अन्याय
मी नाही सहन करणार
कर्तव्याला नाही चुकणार
सारी निभावणार पण
बलिदानाच्या नावाखाली
यातना नाही सोसणार

*मी 'मी' आहे आणि 'मी'च राहणार*

Which one do you relate to?  A Lil bit of both??

Poetry box


मला आवडतो
सगळे काही आवरून झाल्यानंतरचा
स्वच्छ पुसलेला ग्रानाईटचा
काळाकुळकुळीत ओटा
तो लख्ख चकाकत असतो , मग
मीही त्यात बघते स्वतःचे प्रतिबिंब
केस उसकटलेली , दमलेली मी
तरीही आनंदात न्हायलेली
मी प्रेमाने बनवलेले , वाढलेले जेवण जेवून
माझ्या माणसांचे झालेले तृप्त चेहरे बघून
समाधान पावलेली मी दिसते त्यात
सकाळचा प्रसन्न चेहऱ्याने
स्वागत करणारा ओटा
उत्सुक असतो माझ्या विविध पाककला
अंगावर मिरवून घ्यायला ...
तो रोज होत जातो अनुभवी , प्रगल्भ
माझ्यातील स्त्रीला , जाणून घेऊन
सांडलेले पीठ , उडालेली फोडणी
चुकलेले अंदाज , फसलेली पाकक्रिया
कधीतरी सुट्टी , कधीतरी जास्त काम
सगळे अनुभव गाठीशी असतात त्याच्या
कधीतरी चार पाच दिवसासाठी बाहेर गेल्यावर
ओकाबोका , उदास , माझी आठवण काढणारा ओटा
मी परतून आले कि अगदी आतुर असतो मला भेटायला
मी हि त्याला न्हाऊ घालते , स्वच्छ करते
तो परत लागतो चकाकू
मला तोच शिकवण देतो
कितीही सांडलं, लवंडलं
तरीही एक हात फिरवून स्वच्छ व्हायचं
आणि पुन्हा लाकाकायचं असत
आपलं देखणं प्रतिबिंब बघायला ....

Monday, 19 June 2017

20 verses

*अतिशय सुंदर रचना आहे. पूर्ण वाचून  घ्या. ही २० कडवी म्हणजे २० रत्ने आहेत.*

अतीकोपता कार्य जाते  लयाला,
अती नम्रता पात्र होते भयाला ।
अती काम ते कोणतेही नसावे,
प्रमाणामधे सर्व काही असावे ।। १ ।।

अती लोभ आणी जना नित्य लाज,
अती त्याग तो रोकडा मृत्य आज ।
सदा तृप्त नेमस्त सर्वां दिसावे,
प्रमाणामधे सर्व काही असावे ।। २ ।।

अती मोह हा दु:ख शोकास मूळ,
अती काळजी टाकणे हेही खूळ ।
सदा चित्त हे सद्विचारे कसावे,
प्रमाणामधे सर्व काही असावे ।। ३ ।।

अती ज्ञान अभ्यासल्या क्षीण काया,
अती खेळणे हा भिकेचाच पाया ।
न कष्टाविणे त्वा रिकामे बसावे,
प्रमाणामधे सर्व काही असावे ।। ४ ।।

अती दान तेही प्रपंचात छिद्र,
अती हीन कार्पण्य मोठे दरिद्र ।
बरे कोणते ते मनाला पुसावे,
प्रमाणामधे सर्व काही असावे ।। ५ ।।

अती भोजने रोग येतो घराला,
उपासे अती कष्ट होती नराला ।
फुका सांग देवावरी का रुसावे,
प्रमाणामधे सर्व काही असावे ।। ६ ।।

अती स्नेह तेथे अवज्ञा उदंड,
अती द्वेष भूलोकीचे पंककुंड ।
अती मत्सरे त्वां कशाला कुसावे,
प्रमाणामधे सर्व काही असावे ।। ७ ।।

अती आळशी वाचुनी प्रेतरूप,
अती झोप घे तोही त्याचाच भूप ।
सदा सत्कृतीमाजी आत्मा विसावे,
प्रमाणामधे सर्व काही असावे ।। ८ ।।

अती द्रव्यही जोडते पापरास,
अती घोर दारिद्य्र तो पंकवास ।
धने वैभवे त्वां न केंव्हा फसावे,
प्रमाणामधे सर्व काही असावे ।। ९ ।।

अती भाषणे वीटती बुद्धिवंत,
अती मौन मूर्खत्व ते मूर्तिमंत ।
खरे तत्त्व ते अल्पशब्दे ठसावे,
प्रमाणामधे सर्व काही असावे ।। १० ।।

अती वाद घेता दुरावेल सत्य,
अती `होस हो' बोलणे नीचकृत्य ।
विचारे तुवा ज्ञानमार्गी घुसावे,
प्रमाणामधे सर्व काही असावे ।। ११ ।।

अती औषधे वाढवितात रोग,
उपेक्षा अती आणते सर्व भोग ।
हिताच्या उपायास कां आळसावे,
प्रमाणामधे सर्व काही असावे ।। १२ ।।

अती दाट वस्तीत नाना उपाधी,
अती शून्य रानात औदास्य बाधी ।
लघुग्राम पाहून तेथे वसावे,
प्रमाणामधे सर्व काही असावे ।। १३ ।।

अती शोक तो देतसे दुःखवृद्धी,
अती मानतो हर्ष तो क्षूद्रबुद्धी ।
ललाटाक्षरां सांग कोणी पुसावे,
प्रमाणामधे सर्व काही असावे ।। १४ ।।

अती भूषणे मार्ग तो संकटाचा,
अती थाट तो वेष होतो नटाचा ।
रहावे असे की न कोणी हसावे,
प्रमाणामधे सर्व काही असावे ।। १५ ।।

स्तुतीला अती बोलती श्वानवृत्ती,
अती लोकनिंदा करी दुष्ट चित्ती ।
न कोणा उगे शब्द स्पर्शे डसावे,
प्रमाणामधे सर्व काही असावे ।। १६ ।।

अती भांडणे नाश तो यादवांचा,
हठाने अती वंश ना कौरवांचा ।
कराया अती हे न कोणी वसावे,
प्रमाणामधे सर्व काही असावे ।। १७ ।।

अती गोड खाणे नसे रोज इष्ट,
कदन्ने अती सेवणे हे कनिष्ठ ।
असोनी गहू व्यर्थ खावे न सावे,
प्रमाणामधे सर्व काही असावे ।। १८ ।।

जुन्याचे अती भक्त ते हट्टवादी,
नव्याचे अती लाडके शुद्ध नादी ।
खरे सार शोधोनिया नित्य घ्यावे,
प्रमाणामधे सर्व काही असावे ।। १९ ।।

सदा पद्य घोकोनियां शीण येतो,
सदा गद्य वाचोनियां त्रास होतो ।
कधी ते कधी हेही वाचीत जावे,
प्रमाणामधे सर्व काही असावे ।। २० ।।

*शांतपणे वाचा आणि प्रत्येक श्लोक जगा !!!*

Saturday, 17 June 2017

Pleasure of passing on. ..

My mother taught me to knit as part of my school craft subject. After many years I am passing it on to my daughter. Not as part of subject but because I thought she should know and she felt the today we sat and did this as a new begining 😍

Many more of needle work and gappa to follow ....

Mango cheese cake..Anniversary special

Monday, 12 June 2017

A Lie is a Lie is a Lie

Liar! That can be the worst insult one can face. Why does a person lie? What is the meaning of Lie?
When you hide that a lie? When you tell another version of the that a lie? When you fear the outcome and hence twist the that a lie?

Fact when not presented as is ...that is a lie. One should not worry about the consquence of speaking truth.

I read somewhere that truth is like a surgery..takes a while...hurts...but heals. Lie is like a temporary medication...offers relief immediately but does not heal. In that comparison at times it is required to offer immediate solace. You need time to plan cannot happen there n then. And hence temporary relief to allow you to plan the surgery. How logical is this thought process? What it may cost you defines that I guess. The ideal option would be to take remedial action and work towards permanent healing. But what if your intensions are not understood and you are announced a lier for making away with temporary relief? And then saying I was planning for a surgery eventually may sound like another bigger lie.

Never gave this a thought...

A day of topsy-turvy 9th June

The feeling of topsy-turvy is very horrible as compared to the meaning the word brings out. When you actually feel ur world turning upside down...when you feel that vaccum in ur gut...for something unaceptable that has happenned but you feel it is not the whole truth.

You go numb at the questions thrown and are unable to explain as everything cannot be explained always. Does that make you a lier? Well they say...things not shared when you are expected to share (with whatever the intension) is not fair. It is a lie and distrust shown.

It takes courage then to hold on or you just break down thinking of the perception you have built for yourself. Such helpless situation.......

Want to hold and let go at same time

It is a very difficult situation when your state of mind is such that you want to hold on to someone and at the same time letting go seems the most suitable option.

How do you tackle this? If you think from other person's interest then that conflicts with your state of mind.

Do we assume certain things and hence are not able to make a decision? If these assumptions are kept aside..perhaps we will have more clarity. Or again, is it just a way to give ourselves explanation?

Friday, 31 March 2017

Experience experienced by me


मी कधीही माहेरी गेले की माझी पंच्यांयशी वयाची आई माझ्या अवती भवती घुटमळत असते. आधी माझ्या गालांवरून हात  फिरवून घेते, नंतर माझ्या ओढणीचं टोक तरी चाचपते. मी आपली तिचं कुशल विचारून भाचेकंपनीचे लाड करण्यात, भावावहिनीची चेष्टा मस्करी करण्यात मग्न असते. 
आई तिथेच कौतुकाने मला न्याहाळत असते. माझ्या नव्या बांगडीला हात लावून बघते.
सुरूवातीला मला तिचं या वागण्याचा अर्थं कळायचा नाही. 
पण हळू हळू तिच्या नजरेतली स्पर्शाची तहान मला स्पष्ट होत गेली.
स्पर्श जेव्हा दुर्लभ होतो तेव्हाच त्याचं महत्त्व कळतं.माझ्या वयाची सहा दशके ओलांडल्यानंतर मी जेव्हा स्वत:कडे बघते तेव्हा स्पर्शांची अनेक वाटावळणे शरीराने पार केलेली दिसतात.
लहानपणात  आईबाबांच्या स्पर्शसान्निध्यातच ऊबदार सुरक्षित वाटायचं. भावंडांचे लडिवाळ तर कधी हाणामारीचे स्पर्शही हक्काची विरासत होती.आजीच्या गोधडीतच नव्हे.,पार तिच्या सुरकुतल्या मऊ मऊ पोटात शिरून गोष्टी ऐकण्यात लाड होते.आत्या,काका यांनी धपाटे घातले तरी त्या स्पर्शातही माया होती.  चांगलं काही केलं की त्यांनी पाठीवर फिरवलेला हात बक्षीस वाटायचा. मैत्रिणींशी तर गळ्यात हात टाकल्याशिवाय बोलता येतं यावर विश्वासच नव्हता.
वयात आल्यावर काही स्पर्श टाळण्याचे संकेत मनाने आपोआप दिले.काहींच्या बाबतीत घरच्यांचा खडा पहारा असायचा.पण एकंदरीने तेव्हा बाबा,वडीलधारी पुरूष मंडळी यांनी आपणहूनच आम्हा मुलींना करायच्या स्पर्शावर रेशन आणलं होतं. 
मुंबईसारख्या शहरात लोकलच्या, बसच्या गर्दीत काही नकोनकोसे स्पर्श सहन करावे लागायचे तेव्हा जीवाचा चोळामोळा व्हायचा.बाबांच्या वयाचा एखादा सभ्य दिसणारा गृहस्थ शेजारची सीट मिळताच गर्दीचा फायदा घेऊन स्पर्शाचे ओंगळ शिंतोडे उडवायचा तेव्हा माणुसकीवरची श्रद्धाच उडायची.
लग्न ठरल्यावर आणि झाल्यावर तर स्पर्शाच्या आनंदाला फक्त उधाणच माहीत होतं.जोडीदाराच्या आश्वासक, प्रेमळ,प्रणयी, सहज, अशा सा-या चवी ओळखीच्या झाल्या.हव्याहव्याशा झाल्या.
मी आई झाल्यावर त्या नवजात रेशीमस्पर्शांनी नवा अर्थ आणून मला श्रीमंत केलं. मुलांचं सतत अंगाशी येणं, भूक भूक करीत हाताशी झोंबणं, लडिवाळपणे कमरेला विळखा घालणं,रात्री त्यांनी कुशीत झोपणं हे स्पर्श तेव्हा सवयीचे झाले. कधी कधी 'बाजुला व्हा रे,किती अंगचटीला येता?जरा मोकळी राहू द्या ना मला ! '' असंही मी ओरडले त्यांच्यावर.
गंमत म्हणजे हेच मुलगे काॅलेजात जायला लागल्यावर,मिसरूड फुटल्यावर अंतर राखायला लागले. थोरला शिक्षणासाठी लांब होता.तो घरी आला की मला भरतं यायचं.मी त्याला कुशीत ओढायची. पापा घेऊ बघायची तर तो चक्क अंग चोरायचा. हंहं बास बास असं काही बोलून सुटका करून घ्यायचा.
मी हिरमुसायची. पण नंतर या प्रकारच्या दुराव्याची मनाला सवय लागली. 
या उलट मुलगी असेल तर आपणहून बिलगते,गळामिठी घालते अशावेळा स्वत:ला मुलगी नसण्याची खंत उफाळून येते. कोणी कितीही समजावलं की सुना या मुलीसारख्या असतात वगैरे तरी मला ते मुळीच पटत नाही. सुना अदबीने वागतील,मोकळेपणे बोलतील,जीव लावतील पण अहो आईंना आपणहून बिलगणार नाहीत.त्यांच्या आईच्या गळ्यात जेव्हा त्या हात टाकतात तेव्हा मी माझ्या विहीणीवर चक्क जेलस होते. म्हणजे मी हून सुनांना जवळ घेतलं तर त्या मुलग्यांसारखं अंग चोरीत नाहीत,मला त्यांचे लाड करू देतात पण.... जाणवतंच काहीतरी..आतल्या आत...!
माझ्या बरोबरीच्या एका मैत्रिणीचा नवरा चार पाच वर्षांपूर्वी गेला. ती वरवर सावरलेली वगैरे. ब-याच दिवसांनी मी तिच्या घरी गेले होते. झोपताना गप्पा मारता मारता मी सहज तिच्या अंगावर हात टाकला तर तिचे डोळे भरून आले एकदम. माझा हात गच्च पकडत ती म्हणाली,''किती दिवसांनी असा कोणाचा स्पर्श मिळतो आहे गं! '' 
तिच्या त्या व्याकुळ उद् गारात अर्थांचे डोंगर सामावले होते.मुला सुना नातवंडांच्या भरल्या घरात ती घासाला महाग नव्हती,पण स्पर्शाला मोताद होती.आपली कासाविशी मला कदाचित् हास्यास्पद वाटेल या भीतीने असेल तिने विषय बदलला पण माझ्या डोळ्यात चर्र दिशी अंजन गेलं.
मला माझ्या आईच्या स्पर्शाचा अर्थ लागला. माझ्या  बाबांच्या निधनानंतर आईच्या भोवती नात्यांचा महासागर असूनही ती कोरडी होती. माझे भाऊ,वहिनी कर्तव्यात कमी पडत नाहीत पण साध्या स्पर्शाची तिची तहान कोणाला कळणारी नाही. हे जेव्हा माझ्या लक्षात आलं तेव्हा साठीची झूल हटवून मी आईकडे पाहिलं, मी अजून भाग्यवंत आहे,मला आई आहे याचा साक्षात्कार झाला.
आता मी कधीही आईला भेटले की उमाळ्याने आईला मिठीत घेते.तिची जराजर्जर काया समाधानाने माझ्या हातात विसावते.
आईला भेटायला जाताना तिला काय भेट न्यावी हा प्रश्न पूर्वी पडायचा.आता नाही. मीच मला नेते.

Tuesday, 28 March 2017

Chaitrachi chaahul - part 2

Bougainvillea. ...again in my vicinity. ..

Chaitrachi chaahul...

Pics clicked by me in our society and in around 100mtrs of it....blessed to have such surrounding...

Simplicity. ...comfort...

This cup of tea and comforting marie biscuits  always gives me sense of warmth and chuski ☺

Incidentally this mug is 12 years old and we have been having tea in this mug every single day since 2005...


Monday, 27 March 2017

Sunday...actually SUN Day!

I recollect conversation with Pratima Bhabhi about waking up early on Sunday so that you get more of holiday rather than otherwise believed to be the "dhakka start" lazy holiday!

I have come to believe in this. Suddenly Sunday started appearing to be fun-day as there are many things you start doing and realise it is not noon by is finding few more hours in 24 hrs ☺

Try it......☺

Bliss when you cook something to perfection

Interesting Read

"To be Human means you can mold situations you are living in the way you want them. But today most people are molded by  situations in which they exist.

This is simply becos they *live in reaction to situations*they are placed in. The inevitable question is ,
Why was I placed in such a situation?
Was it my destiny?

Whatever we do not want to take responsibility for, whatever we can not make sense of logically, we label it
"Destiny". It's a consoling word but Disempowering..

Peshwa Bajirao

These day I have been watching a serial ( yes...surprising that I am actually watching TV ☺) titled Bajirao Peshwa.
Needless to say the story or theme..I m so so impressed with this that he was!
This is a story of the childhood of Baji....his journey from Baji to Bajirao!
The message ....learning are so so impressive and there is so much to take away from every episode. Not only do you learn about Baji..but also his mother..father..marathi manus and Samrajya! !
I wait impatiently every day for the power packed 30 min session of learning and re-learning.